به اندازه فاصله انسانها

 خدایا دوستت درم

 به اندازه اشک

 که مرهم زخم دل است

به اندازه عشق

شور،نگاه

خدایا،به اندازه تمام گناهانم

دوستت دارم

به اندازه قطرات باران

پهنای دریا

و به اندازه بزرگی و تنهایی وغربتت

خدایا،به اندازه گناهانم

دوستت دارم

خدایا اگر دربین تنهاترین تنهایان بمیرم

اگر درجهنمت هم بسوزم

باز هم دوستت دارم

به اندازه فراموشی

تنهایی،فریاد

به اندازه تمام دوست داشتنها

خدایا،به اندازه گناهانم

دوستت دارم

1روز دریا تصمیم میگیره قطره هاشو امتحان کنه میخواست ببینه چقدر قطرهها بهش وفادارن واسه همین چندتا بطری مات رو برداشت و قطره ها رو تو اونا کرد اول قطره ها دلتنگ شدن و شروع به گریه کردن. سالها گذشت

قطره ها عادت کردن. 1سری هم یادشون رفت که یه روز دریا بودن واسه همینم خودشونو کثیف کردن ولی 1عده قلیلی هم همیشه به یاد دریا بودن واسه همین همیشه خودشونو پاک نگه میداشتن 1روز ناگهان همه بطریها شکستن و قطره ها به دریا ریختن اونایی که خودشونو کثیف کرده بودن مثله قطره هایه روغن رو اب شناور شدن ولی اونایی که به یاد دریا بودن باز با دریا 1کی شدن اونا خوشحال بودن ولی قطره هایه کثیف ناراحت بودن وگریه میکردن. آیا ما ها فراموش نکردیم که 1روز دریا بودیم؟آیا بهشت وجهنم ما یکی شدن یا دور ماندن از حق نیست؟

آیا ما همون قطره ها و خدا همون دریا نیست؟    

تا حالا تویه ایستگاهای مترو نشستید؟سیل عظیمی از ادمها با سرعت به سمتی میرن.

خیلیها این کار هر روزشونه ولی تا حالا فکر کردید این همه تلاش برایه چیه؟

شاید بیشترتون بگید برایه زندگی بهتر ولی مگه ما کلا چند سال زندگی میکنیم؟

ولی من فکر میکنم ما ادمها کار میکنیم تا ذهنمون مشغول باشه تا یادمون بره که

ما هم 1روز میمیریم.ولی مگه عیب داره که فکر کنیم 1 روز میمیریم بعضیا میگن

از ترس گناهامونه که به مرگ فکر نمیکنیم بعضی هم میگن از ترس سفر به 1 جایه

ناشناختست ولی به نظر من علتش ترس از نابودی و تمام شدنه مثل 1 ادمی که داره تویه دره سقوط میکنه ولی چشمهاشو میبنده تا سقوط از یادش بره همه ما ها هم همینطوریم سعی میکنیم تا با غرق کردن خودمون تویه این دنیا مادی مرگو از ذهنمون پاک کنیم ولی مرگ میاد حتی اگه چشمهامون بسته باشه پس شاید بهتر باشه که چشمهامونو تا لحظه اومدنش باز نگه داریم رودرو نگاهش کنیم وعاشقانه در اغوشش بکشیم همچون مادری که کودکش را در اغوش میکشد